Czy polską rzeczywistość AD 2010 można opisać językiem rodzimego, ale też światowego kina? Jak najbardziej! Wiadomo, że Polska nie jest „Ziemią Obiecaną”, a ministrowi Rostowskiemu daleko do Andrzeja Seweryna. Gdy rząd zapowiada po raz 53 (albo 84) reformę służby zdrowia to myślę sobie, że „Lepiej późno niż później” (USA, z Jackiem Nicholsonem), lecz i tak nie wierzę, że ten rząd zrealizuje choćby tę jedną, jedyną obietnicę, na zasadzie, za przeproszeniem, iż „Moskwa nie wierzy łzom” (prod. ZSRR) . Gdy czytam w ostatniej weekendowej „Rzeczpospolitej” tekst Michała Majewskiego i Pawła Reszki „Zszargane nerwy pana premiera” (Tuska oczywiście), to od razu przypomina mi się, proszę wybaczyć, „Depresja gangstera” (USA) i „Nawrót depresji gangstera” (USA) z Robertem de Niro i Billy Crystalem. Z kolei, gdy obserwuję kolejne decyzje obecnej Rady Ministrów wyciągające pieniądze z kieszeni obywateli to, trudno, mam skojarzenie z „Matchstick Men” (wersja polska: „Naciągacze”), prod. USA z Nicolasem Cagem, Samem Rockwellem, Alison Lohman i Bruce'm Altmanem...
Z kolei, po zaskakującym szefa PO ruchu tandemu Schetyna-Komorowski i wskoczeniu tego pierwszego na fotel marszałka Sejmu Tusk mógł tylko westchnąć: „Nieoczekiwana zamiana miejsc” (USA, z Dannym Aykroydem i Eddy Murphy'm) . Natomiast oglądając zaciekłą rywalizację wewnątrz PO i ich partyjną „walkę buldogów pod dywanem” od razu wyskakuje porównanie z „Wyścigiem szczurów” (USA, m.in. Rowan Atkinson, John Cleese, Whoppi Goldberg, Cuba Godding jr).
Nie zaryzykowałbym jednak porównania dr Mirosława G. z bohaterem filmu USA „Dr T i kobiety” (w tej roli Richard Gere, któremu sekundują m.in. Helen Hunt, Liv Tyler, Kate Hudson, Tara Reid, Shelley Long, Laura Dern,Farrah Fawcett). Z prostego powodu: filmowy dr T, czyli Gere jest znacznie sympatyczniejszy i raczej daje niż bierze... Europoseł PO Jarosław Wałęsa mógłby nas zachęcać tytułem filmu USA „Poznaj mojego tatę” (tytuł oryginału nieco inny: „Meet my Parents”, z udziałem m.in. Roberta de Niro i Bena Stillera)- ale raczej by nie zachęcił, przynajmniej mnie, bo ja tego gościa poznałem aż za dobrze. Hmm, tak a propos owego gościa: kłania się francuski „Goście, goście. Korytarz czasu” z Jeanem Reno, choć Wałęsa jest mniej szlachetny, choć czasem równie oryginalnie odziany... A gdy obserwuję, jak smakuje rządzenia Donald Tusk, to sobie myślę, że akurat dla niego władza była przez lata „Zakazanym owocem” (USA z Edwardem Nortonem, Benem Stillerem i piękną Jenną Elfman).
Słowem: u nas, w Polsce, jak w kinie. Z przewagą wszakże dramatu, groteski i filmu kryminalnego...
Ryszard Czarnecki
„Gazeta Polska”