„Od tego rozporządzenia zależy czy zapis traktatu lizbońskiego o bezpieczeństwie energetycznym będzie wypełniony treścią, czy też pozostanie pusty.” - mówił dziś (4 lutego br.) na posiedzeniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii Konrad Szymański, sprawozdawca grupy EKR w zakresie bezpieczeństwa dostaw gazu.
Poseł PiS do PE poparł w swoim wystąpieniu zachowanie kompetencji Komisji Europejskiej w zakresie działań antykryzysowych, łatwe do wdrożenia mechanizmy reagowania na kryzys, szerokie inwestycje w infrastrukturę gazową w Europie Centralnej oraz podkreślenie roli unijnej dyplomacji w polityce energetycznej wobec państw trzecich.
Dzisiejsze posiedzenie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii było poświęcone analizie poprawek do projektu rozporządzenia UE o bezpieczeństwie dostaw gazu na wypadek kryzysu. Projekt został zgłoszony jako bezpośrednia reakcja UE na rosyjsko-ukraiński kryzys gazowy na przełomie 2008 i 2009 roku.
Poniżej pełna treść wystąpienia Konrada Szymańskiego:
Od tego rozporządzenia zależy czy zapis traktatu lizbońskiego o bezpieczeństwie energetycznym będzie wypełniony treścią, czy też pozostanie pusty.
Wszystko zależy od naszych głosowań. Jeżeli chcemy posiadać realny instrument podnoszący bezpieczeństwo energetyczne Europy, musimy zachować wyraźnie zarysowaną rolę Komisji Europejskiej w sytuacji kryzysu, kiedy narzędzia rynkowe nie wystarczają. Ja mam ogromne uznanie dla działań Grupy Koordynacyjnej ds. Gazu rok temu, w czasie ostatniego kryzysu, ale można sobie wyobrazić łatwo sytuację, gdy środki rynkowe nie wystarczają. Dlatego potrzebujemy także Komisji.
Działania antykryzysowe powinny być podejmowane przy 10% spadku importu gazu, na wniosek jednego państwa członkowskiego. Podnoszenie tego progu, może uczynić to rozporządzenie pustym.
Nie możemy pozwolić na zbyt szeroką definicję konsumentów chronionych, ponieważ ryzykujemy w ten sposób zablokowanie gazu potrzebnego do przesyłu pomocowego.
Potrzebujemy szerokich inwestycji w budowę infrastruktury, interkonektorów i przesyłu dwukierunkowego, w szczególności w Europie Centralnej. Musimy oczywiście jasno określić zasady podziału kosztów tych inwestycji, wprowadzić mechanizmy kompensacji za zakup awaryjnego gazu, powinniśmy pomyśleć o wsparciu unijnym dla takich inwestycji, ale nie możemy popierać poprawek, które zmierzają do osłabienia presji na takie inwestycje. Tylko one uwolnią naszą sieć i pozwolą na realne reagowanie na kryzys.
Nie możemy zapominać o aspekcie zewnętrznym naszej polityki energetycznej i zaangażowaniu Catherine Ashton w politykę energetyczną. W pełni popieram w tym zakresie zapisy zaproponowane przez Jacka Saryusz-Wolskiego w opinii Komisji Spraw Zagranicznych. Ta sprawa dalece wykracza poza aspekt sporów handlowych. Ma charakter polityczny i takie wsparcie jest tu potrzebne.
Reasumując, wszystko jest w naszych rękach. Możemy zrobić wielki krok w kierunku podwyższenia bezpieczeństwa energetycznego, albo zmarnować kilka miesięcy pracy i przyjąć rozporządzenie, które nigdy nie zadziała, a nawet jeśli zostanie użyte to nie przyniesie poprawy bezpieczeństwa energetycznego w UE. Proszę brać to pod uwagę przy głosowaniu kolejnych poprawek.