„[PE] jest zaniepokojony niedawnymi atakami na koptyjskich chrześcijan w Egipcie i wyraża solidarność z rodzinami ofiar; wzywa rząd egipski do zapewnienia bezpieczeństwa osobistego i nienaruszalności cielesnej koptyjskim chrześcijanom”, czytamy w tekście rezolucji.
W innym miejscu, PE „wyraża głębokie zaniepokojenie niedawnymi atakami na kościoły i miejsca kultu w Malezji i składa ofiarom wyrazy solidarności; wzywa władze Malezji do zapewnienia bezpieczeństwa osobistego i nienaruszalności cielesnej osobom praktykującym oraz do podjęcia odpowiednich działań w celu ochrony kościołów i innych domów modlitwy”.
„Informacje na temat przemocy wobec chrześcijan w Egipcie i w Malezji stanowią zaledwie wierzchołek góry lodowej”, mówił podczas debaty Ryszard Legutko.
Dzięki aktywności posłów PiS w PE nazwa rezolucji została zmieniona i jej ostateczny kształt nie odnosi się jedynie do ostatnich wydarzeń w Egipcie i Malezji, ale do ciężkiej sytuacji społeczności chrześcijańskich na całym świecie. Posłowie wezwali także najwyższych przedstawicieli UE „by w stosunkach i we współpracy UE z danymi krajami zwróciły szczególną uwagę na sytuację mniejszości religijnych, w tym wspólnot chrześcijańskich”.
„Przyjęta dzisiaj rezolucja to krok w dobrym kierunku, ponieważ PE po raz pierwszy od ponad dwóch lat odniósł się bezpośrednio do aktów przemocy wobec chrześcijan, którzy stanowią najbardziej prześladowaną grupę religijną na świecie. Niestety, większości eurodeputowanych brakło odwagi, by poprzeć proponowane przez naszą grupę poprawki odnoszące się, m. in., do rosnącej wrogości wobec chrześcijan w Europie. Przykładem takiej wrogości było pamiętne orzeczenie ETS w sprawie krzyży”, mówił Legutko tuż po głosowaniach.
Poniżej pełna treść przemówienia Ryszarda Legutki
Informacje na temat przemocy wobec chrześcijan w Egipcie i w Malezji stanowią zaledwie wierzchołek góry lodowej. Chciałbym odnieść się do trzech kwestii.
Po pierwsze, chrześcijanie stali się ofiarami pełnej brutalności przemocy w wielu krajach świata, nie tylko we wspomnianych dwóch.
Po drugie, chrześcijanie stanowią najbardziej prześladowaną grupę religijną na świecie. Dane na ten temat są zdumiewające - dotyczą milionów, a nie tysięcy czy nawet setek tysięcy ludzi.
Po trzecie, reakcja europejskiej opinii publicznej, rządów krajów członkowskich i UE była, jak dotąd, niesatysfakcjonująca: nieśmiałe, niepełne przekonania i politycznie poprawne reakcje, lub ich brak.
Musimy działać stanowczo, ponieważ w przeciwnym wypadku, prześladowcy chrześcijan będą przekonani, że mają nasze błogosławieństwo. Czy naprawdę tego chcemy?